Buikpijn

20 december 2018

Buikpijn bij colitis

Het is eigenlijk een vreemd fenomeen: buikpijn. De vraag of ik dat heb is me zo vaak gesteld. Hoewel, het is vaak meer een mededeling, een aanname, hetgeen niet vreemd is uiteraard. Het gekke van alles is dat ik me een hoop ellende kan herinneren, maar of ik ook echt pijn had weet ik eigenlijk niet eens meer. Behalve de keren dat er ook nog een paar nierstenen bij kwamen. Ik zie me nog, op de terugweg van een weekje bijkomen, op en neer springend van de ellende in de staart van het vliegtuig. De tranen liepen me over de wangen. De bemanning probeerde mij dapper af te leiden met een gezellig praatje, maar dat haalde maar weinig uit. Dat was ook hen meer dan duidelijk.

 

Een leeg gevoel

Het was er gewoon dag en nacht. Af en toe in krampen, maar altijd dat weeïge gevoel van ‘aanwezig zijn’. Het hoorde er blijkbaar gewoon bij. Totdat het na jaren langzamerhand wegebde in mijn herstelperiode. Pas toen viel op dat het er wel degelijk altijd was geweest. Ik hield er een hoop spierpijn aan over; net onder mijn ribben voelde de hele reutemeteut zo murw. Maar ook dat verdween beetje bij beetje, tot de dag dat het echt stil werd in mijn buik. Tot dan was het gevoel vertrouwd geweest. Dat het er nu niet was voelde, vreemd genoeg, bijna als een gemis.

 

Vertrouwd

Twee weken geleden was het er weer even. Ik zat achter mijn bureau te werken en opeens kwam die buik weer opzetten. Het voelt als herkenning: veilig en vertrouwd. Lekker bijna, hoe belachelijk dat ook klinkt. Het is dus geen echte scherpe pijn, want dan had ik wel anders gepiept, maar het blijft een vreemde bewustwording van iets dat ook ik – op de keper beschouwd – uiteraard veel liever kwijt ben dan rijk. En gelukkig kan ik er ook over meespreken hoe heerlijk dat gevoel is!

 

Dapper doorzetten

Twee van de vier kinderen hebben helaas iets te veel genen van mijn kant meegekregen en zijn wat gevoelig op de buik. Mijn dochter zei afgelopen week na een paar dagen buikpijn dat het gelukkig weer beter ging. Ze had dit keer alleen nog spierpijn. Het arme kind. En dan betrap ik mij erop dat diezelfde genen ervoor zorgen dat haar gevoel mijn gevoel is: ik kreeg buikpijn van haar buikpijn. Het blijft blijkbaar een ‘gevoelig onderwerp’. Gelukkig ging het na een lekker theetje samen weer een stuk beter. Ook zij zet zich hier kranig doorheen, die dappere. En ook die genen heeft ze van mij, zullen we dan maar zeggen;-)

 

 

NL/IBDD/16/0025d

 

 

Je verlaat nu de website www.wijhebbencolitis.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is.
Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.

    

Je verlaat nu de website www.wijhebbencolitis.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is.
Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.