De tweede opvlamming

24 oktober 2018

Eind 2012 staken de klachten weer de kop op. Dit keer was het geen dunne ontlasting, maar er zat wel bloed bij. Omdat het er anders uitzag dan de eerste opvlamming ging er bij mij nog geen lampje branden. Ik denk dat ik te veel in de modus zat dat het wel weer over zou gaan. Totdat ik de bekende buikkrampen kreeg en weer iedere keer na een maaltijd naar het toilet moest. Het ging echt niet goed. Na een paar weken besloot ik daarom toch de specialist te bellen. Er werd weer gestart met prednison en klysma’s. Die hadden de vorige keer ook een goede uitwerking gehad dus ik ging er ook deze keer vanuit dat de klachten daarmee de kop in konden worden gedrukt. Maar dat deed het niet.

Het komt wel goed

Het was inmiddels januari 2013. Ik was nog steeds aan het werk en heb toen voor het eerst met mijn collega’s over mijn ziek-zijn gesproken. Ik werkte er nog maar een jaar, ze kenden mij dus nog niet ten tijde van mijn eerste opvlamming. De arts had gezegd dat het twee weken na het starten met prednison beter moest gaan. Een scopie vond al een halve week later plaats. Hieruit bleek dat mijn hele dikke darm ontstoken was. Ik moest de volgende dag meteen worden opgenomen. Ik vond het allang best, er moest gewoon echt iets gebeuren. Op deze manier kon ik niet door. Op mijn werk vertelde ik dat het na vijf dagen prednisoninfuus wel weer over zou zijn. Zo was het de vorige keer immers ook gegaan. Het kwam wel goed. Over een dag of tien zou ik weer achter mijn bureau zitten.

Labwaarden en ziek zijn

Maar het werd niet beter. Iedere dag werd ik gewogen, daarnaast werd het calprotectinegehalte (ontstekingswaarden) in de ontlasting regelmatig gemeten: die waarden gingen van 2500 naar 4000 naar 15.000! Sky-high dus. Ik merkte zelf ook wel dat het niet goed ging; ik voelde me steeds slechter en moest vaker naar de wc. Er werd daarom gestart met corticosteroïdenklysma’s. De eerste dagen van de opname ging ik nog wel uit bed, maar na een paar dagen zat ik alleen nog maar op de wc met buikkrampen. Ik at niet meer waardoor ik, naast de flesjes drinkvoeding, ook sondevoeding kreeg. Tegen die tijd kwam ik mijn bed alleen nog uit om naar de wc te gaan. Liggend op bed moest ik daar dan weer van bijkomen. Overdag vond ik het nog wel meevallen, maar als het licht uitging om elf uur, begon ik te spoken en was ik ook hinderlijk voor de andere patiënten op de kamer. Ik moest echt ieder uur met mijn ‘kapstok’ (infuuspaal, red.) naar het toilet. Totdat ik het ook niet meer redde om op tijd bij de wc te komen.

 

 

NL/IBDD/18/0080a

 

 

Je verlaat nu de website www.wijhebbencolitis.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is.
Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.

    

Je verlaat nu de website www.wijhebbencolitis.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is.
Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.