Een doktersroman

9 juni 2017

Het is alweer laat. Al wekenlang draai ik werkdagen van de klok rond. De kinderafdeling ligt vol en mijn hulp was ook vandaag weer hard nodig. Veel zieke kinderen, een paar opnames, maar het merendeel gelukkig weer op weg naar beterschap. Kleine Sara is na een lange opname eindelijk met haar ouders mee naar huis. Ik was tot tranen toe geroerd bij haar afscheid: ‘Dankjewel voor alles lieve dokter,’ fluisterde ze in mijn oor, terwijl ze haar handjes in mijn nek vouwde. Daar doe je het toch voor, iedere dag weer. Nog een laatste rondje langs mijn patiëntjes, straks naar huis en werkzaamheden voorbereiden voor de dag van morgen. Daarna lekker slapen zodat ik morgen weer fris en fruitig kan beginnen aan nog zo’n mooie werkdag.


Game over

Dat ik nooit een dokter was of ooit zal zijn en dat het verhaal hiervoor dus niet mijn verhaal is, ligt niet alleen aan mijn leeftijd. Bovendien werd die wens om geneeskunde te studeren tijdens mijn leven afgewisseld met mijn andere vurige wens voor later: verloskundige worden. Het was in de beginjaren het een, later het ander. Ik werd drie keer uitgeloot voor de opleiding tot verloskundige. De vierde aanmelding voor de opleiding was vele jaren later. Zielsgelukkig en vol verwachting reed ik die dag naar Groningen. Inmiddels in het rijke bezit van vier kinderen, maar ook met een bad day tijdens dé opvlamming die in die periode nog niet eens helemaal op zijn dieptepunt was. En het was toen al behoorlijk mis. Mijn gedachte waar ik in godsnaam mee bezig was, pufte ik even hard weg met de pijn die ik op het toilet voelde.  Dit was tenslotte wat ik wilde. En zover was ik nog nooit gekomen! Aan mijn motivatie lag het niet die dag; ik mocht direct beginnen, maar de ‘jury’ en ik kwamen er vrij snel achter dat de combinatie van IBD, het draaien van toentertijd hele schooldagen en twee 24-uursdiensten verre van ideaal was. We hebben samen gepuzzeld en gezocht naar mogelijkheden maar kwamen er ook daar achter, dat er geen mouw aan viel te passen. De hele weg van Groningen naar huis heb ik gehuild. Het was klaar. De droom van verloskundige spatte die dag voor eeuwig en altijd uiteen.

Dat gold ook voor de HBO-V opleiding, midden jaren ’00. Ik doorliep de eerste twee jaar zonder één her, maar strandde bij de stage. Het zwaard van Damocles. Ik wist dat ik daar na mijn lange exacerbatie nog niet sterk genoeg voor was. Ook toen heb ik huilend afscheid genomen van mijn mentor. Minder dramatisch dan verloskunde destijds. Maar ook dit was klaar, over en uit. Fysieke inspanningen als deze gingen gewoon niet. Nooit meer zeuren dus. Game over.

 

Meer balans door te kiezen

Inmiddels is het tienjarig jubileum van mijn communicatiebureau aan huis aanstaande. Diensten hoef ik niet te draaien. Deadlines en twee opdrachten tegelijkertijd zijn al een uitdaging op zich. Toch doorsta ik die tegenwoordig goed omdat ik redelijk in balans ben. En ook in balans kan zijn. Ik deel mijn eigen tijd in en zet een kruis in de agenda als ik denk dat dat nodig is. Afgelopen week was het druk. Het dagje in het westen met twee intensieve brainstormsessies blijken meer dan genoeg. Zeker als je daarna door de files twaalf uur onderweg bent geweest. Maar één keer de klok rond dus en zeker geen vijf zoals het beestje in mij veel liever zou willen doen. De dag erna kies ik dan voor reizen met de trein en maar één afspraak. Op de derde dag staat het bewuste kruis in mijn agenda. Omdat het kan, maar vooral, omdat het moet, wil ik de dag daarna mijn geplande werk kunnen doen en er voor de kinderen ook nog kunnen zijn.

 

Dromen van die baan als dokter blijft. Maar werken met en voor artsen, patiënten en de mensen daaromheen is een meer dan fantastisch alternatief. Ik begeef me in de luxe positie waarbij ik leuk werk heb dat ook nog eens prima te combineren is met mijn IBD. Hoewel ik mij juist door die balans helemaal niet meer zo ziek voel en me steeds meer afvraag of ik nog wel patiënt ben… En zeg nou eerlijk, wat wil een mens nog meer?!

 

Je verlaat nu de website www.wijhebbencolitis.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is.
Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.

    

Je verlaat nu de website www.wijhebbencolitis.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is.
Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.