Relativeren

24 mei 2018

Het valt allemaal wel mee

Ik ben absoluut geen tennistalent maar vind het spelletje wel heel leuk. Inmiddels is er op ons tennispark een nieuwe sport geïntroduceerd; padel is een mix tussen squash en tennis, en ik durf hardop te zeggen dat ik dat (nog) wél een beetje kan. Ook met het oog op de colitis en de samenhangende vermoeidheidsaanvallen vind ik het beter te doen dan tennis. Maar toen kwam de week dat ik me liet verleiden ook nog even aan een tennistoernooi mee te doen waardoor ik zes speelmomenten had die week. Op dag zes schoot ik op slot. Ik kon werkelijk geen kant meer op. Ik stond naast de fysio die er voor de anderen rondliep maar hield mijn mond. Bij mij viel het namelijk wel mee.

 

Schaamte

Het is maanden later. “Ik hoef eigenlijk niet eens naar het echobeeld te kijken om te zien dat het menens is,” hoor ik aan het eind van de behandeltafel. Mijn adem stokt in mijn keel als ik zijn vinger naar mijn achillespees zie gaan. “Kom, ik laat het je zien,” zegt de therapeut. De echo is ingelast om mij de ernst van de ontsteking nu echt te laten inzien. Ik bleef tussen de behandelingen door namelijk gewoon lekker doorgaan. Hij zet de echokop op mijn hiel. En dan zie ik de grote zwarte strook. Zonder de streepjes, die ik bij de andere pees wel zag. Vanaf dat moment wordt mij iedere vorm van lang lopen, rennen of bewegen waarbij mijn achillespees op spanning wordt gezet, strikt verboden. En ik snap het. Maar ik schaam me dood omdat ik iemand moet zeggen dat ik alwéér iets heb. En dan ook nog zoiets lulligs. Ik loop immers gewoon, dan kan ik toch wel een beetje met een racket om mij heen slaan? En mijn god, dit gaat toch gewoon weer vanzelf over!? Ik vind het vooral een drama om niets;  van een mug een olifant maken!

 

Niet zeuren

Het is als mijn rug die van top tot teen onder het eczeem zat na mijn ziek zijn; ik had er koorts door, maar vond het niet de moeite waard het te benoemen, laat staan ermee naar een huisarts te gaan. Of als de torenhoge bloeddruk waarmee ik toch gewoon, lekker stijfkoppig, twee dagen een druk congres draaide.

Om het iets begrijpelijker te maken: als je de kathedraal van Toledo hebt gezien, vallen alle andere kerken en kathedralen in het niet. Je staat ernaar te kijken, maar ze zijn de moeite niet (meer) waard. De westkust van Noorwegen is een stuk minder indrukwekkend als je de Icefields Parkway in de Canadese Rocky Mountains hebt gereden. Zelfs de ton schade, die wij door de  vuurwerkramp van Enschede opliepen, was voor mij persoonlijk niets vergeleken met die ene grote opvlamming van de colitis ulcerosa in de jaren daarna. Ja, toen was het pas echt oorlog! Dat maakte indruk. Dáár kon ik met geen mogelijkheid omheen.

Blijft dus lastig, dat relativeren, maar ik heb de sportschoenen toch maar ingewisseld voor een paar met steunzolen. Inmiddels padel ik weer.

Ja, ik vond dat ik er al was, maar nu ben ik er écht weer.

 

NL/IBDD/18/0010

Je verlaat nu de website www.wijhebbencolitis.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is.
Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.

    

Je verlaat nu de website www.wijhebbencolitis.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is.
Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.