Sporten en colitis ulcerosa; omgaan met vermoeidheid

7 november 2016

Op het moment dat ik deze blog schrijf, klinkt op de achtergrond de tv die overuren draait door de Olympische Spelen. De dames volleyballers spelen, en laat dat nu net mijn sport zijn. Althans, vroeger, heel veel jaren geleden, maar ik krijg er nog altijd de kriebels van. Ik was absoluut geen talent, maar vond het spelletje wel erg leuk en ik was vooral bloedfanatiek. Via de vereniging trainde ik twee keer in de week. Bovendien zat ik in een eindexamenklas met bijna allemaal even fanatieke volleyballers. Onze gymlessen werden dus standaard ingevuld met pittige wedstrijdjes. De competitiewedstrijd op zaterdag kwam er dan nog eens achteraan.

Van het bovenhandse Fingerspitzengefühl naar fitness als het uitkomt

De klad kwam in het sporten toen ik ging werken. Ook weer lekker fanatiek. Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik het lidmaatschap uiteindelijk definitief opgezegd. Volleyballen kan ik nu alleen nog onderhands, het bovenhandse Fingerspitzengefühl ben ik echt he-le-maal kwijt. Net als mijn strakke figuurtje van weleer. Tussen de vier zwangerschappen door was het vooral pappen en nathouden. Sporten was vanaf dat moment een ondergeschoven kindje met prioriteit Z in plaats van A zoals hierboven omschreven. Ik deed wat aan fitness als het zo uitkwam.

Mijn energiepeil bepaalde de dagen

En toen werd ik ziek. En nog veel zieker dan ziek. Op 7 juli 2004 kreeg ik in het ziekenhuis die ene grote waarschuwing van mijn lichaam. Van het ene op het andere moment was ik gevloerd en kon ik niets meer dan alleen nog liggen en mijn knieën optrekken in bed. Zelfs het optillen van mijn handen kostte energie. Praten kostte energie. Mijn doen en laten van de dag besliste ik op basis van het tellen van energie. En dan staat sporten opeens noodgedwongen op plek ZZZ.. Ik ging lopend het ziekenhuis in en kwam er zes weken later in een rolstoel weer uit. Terug in huis liep ik vanuit ons huis naar de buren, een dag later een huis verder, twee huizen, drie, etc. Ik kocht een hometrainer, bang om van een gewone fiets te vallen of simpelweg niet meer terug te kunnen komen. Want van A naar B ging misschien net, maar kom ik dan ook nog weer van B naar A?

Trillend als een rietje op de tennisbaan

Na een paar jaar begon ik met tennis. Geen wedstrijden, maar slechts een korte, voorzichtige training. En altijd ’s morgens, dan was mijn energiepeil het hoogst. Het heeft zeven lange jaren gekost om de extreme vermoeidheid van toen te boven te komen. Twee jaar geleden heb ik voor het eerst een tennistoernooi gespeeld. Op het laagste niveau. Ik stond te trillen als een rietje, maar het lukte.

Hoe vind ik balans tijdens het sporten met colitis ulcerosa?

2015 was een jaar waarin ik wederom een terugslag heb gehad, maar dan vooral door oververmoeidheid. Toch stapte ik weer vol goede moed de tennisbaan op. Iedere slag die ik maakte kostte echter bakken met energie. Na vijf minuten was de koek op en werd ik door mijn leraar van de baan afgestuurd. Met behulp van fysio heb ik die zomer mijn conditie weer langzaam kunnen opbouwen, maar zo af en toe zorgt een beetje fanatiek sporten voor een terugslag op de dag erna en moet ik dus weer flink herstellen. Sporten (maar ook: bewegen en praten) blijft dan toch het eerste dat van mijn To-do lijstje wordt geschrapt. Balans vinden in mijn dagelijkse leven is al een grote zoektocht geweest, maar jee, hoe doe je dat tijdens het sporten? Gewoon iets minder hard serveren dan maar?

Je verlaat nu de website www.wijhebbencolitis.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is.
Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.