Voeding

26 november 2018

Het is juli 2004, ik ben na een lange aanloop van anderhalf jaar waarin ik steeds zieker werd, opgenomen in het ziekenhuis. Om mijn darmen de broodnodige rust te geven, zit ik aan de kant-en-klare medische  drinkvoeding. Dat, aangevuld met thee, appelsap of bouillon, is waar ik het al twee weken mee moet doen. Zelfs het stukje kauwgom om ook maar even iets te hebben waarop ik mag kauwen, is niet geoorloofd. De flesjes zijn overigens prima van smaak, en tot die dag ging het allemaal als vanzelf, maar als ik de wielen van de eetkar die morgen over de gang hoor rollen, gaat er blijkbaar ergens in mijn hoofd een knop om. Ik moet steeds vaker mijn neus dichthouden om het maaltijddrankje naar binnen te kunnen werken. De volgende morgen duik ik met mijn hoofd onder het kussen. Ik kan en wil het niet zien of ruiken. Kom op, stel je niet zo aan! Maar het wordt steeds lastiger. In rap tempo val ik een paar kilo af, en dat is volgens mijn dokter écht niet de bedoeling. Hij spreekt over ‘ondervoeding’ en oppert sondevoeding als alternatief. Wie? Ik? Een slang ik mijn neus? Dat nooit! Dus hup, duim en wijsvinger op de neus en achterover gieten maar.

Lotgenoten

Samen met enkele lotgenoten op de kamer praten we uren over eten. Ik kijk op tv naar Jamie Oliver en schrijf zijn recept op een afgescheurd stukje van een enveloppe. Ook deze gaat bij de rest van de verzameling in mijn nachtkastje. Voor later. Er zijn inmiddels drie weken verstreken, ik wil niets liever dan iets warms, iets om op te kauwen: een beker pap of een lekker kipfiletje. Daar word ik beter van. Ik weet het zeker. Maar de artsen zijn het er niet over eens. Wat is goed? Wat is wijsheid? Tot er na de zoveelste bespreking toch wordt besloten terug te gaan naar gewone voeding!

Gehaktbal…

Ik verwacht een beker pap, maar die middag staat de Hollandse maaltijd op het menu, inclusief… een gehaktbal! Ik weet niet wat ik zie! Mag dit echt? Ik kijk, ruik en geniet. De verpleging staat lachend in de deuropening naar mij te kijken en geniet met mij mee. Ik ben in de zevende hemel, totdat er zich spontaan bezoek aankondigt. Een zoen op mijn wang, er wordt een stoel bij mijn bed getrokken. Ze vragen hoe het gaat. Ik ben totaal overrompeld. Nee, niet nu! Ik mompel nog iets over de eerste keer… zo bijzonder. Maar het bezoek ziet het niet en snapt het niet. Totaal begrijpelijk natuurlijk, maar ik ben zwaar teleurgesteld, bijna boos, en kan de situatie op dat moment totaal niet relativeren. Het bordje eet ik nagenoeg leeg, maar dat ene gelukzalige moment is volledig uiteengespat. Weg.

Eten doet iets met een mens, evenals niet kunnen of mogen eten. Dat is mij meer dan duidelijk. Ik geniet sinds die tijd meer dan ooit van lekker én gezond eten, maar gelukkig inmiddels nog veel meer mét lieve mensen om mij heen!

 

NL/IBDD/16/0025c

 

 

Je verlaat nu de website www.wijhebbencolitis.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is.
Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.

    

Je verlaat nu de website www.wijhebbencolitis.nl om naar een andere website te gaan. Links naar andere sites worden aangeboden voor het gemak van de gebruiker. Takeda Nederland bv is niet verantwoordelijk voor de inhoud of verdere links op deze sites. Wees je ervan bewust dat deze andere websites mogelijk eigen standaardvoorwaarden en een eigen privacybeleid hebben waar Takeda Nederland bv niet voor verantwoordelijk is.
Klik op OK om verder te gaan of klik op TERUG om terug te gaan naar de pagina die je als laatste bekeken hebt.